Badania klimatoterapii wysokogórskiej w zapaleniach oddechowych

Klimatoterapia na dużych wysokościach jest uznaną opcją terapeutyczną w celu poprawy objawów klinicznych astmy. Jednak mechanizmy immunologiczne leżące u jej podstaw były dotychczas słabo zbadane. Badania naukowe przeprowadzone przez Szwajcarski Instytut Alergii i Astmy badają wpływ klimatoterapii wysokościowej na stan zapalny dróg oddechowych oraz na komórkowe składniki swoistej i nieswoistej odpowiedzi immunologicznej.

Wydychany tlenek azotu (NO) zmniejszył się znacząco w ciągu trzech tygodni terapii u pacjentów z alergiczną i wewnętrzną, umiarkowaną do ciężkiej astmą. Liczba komórek jednojądrzastych krwi obwodowej wydzielających interleukinę-10 (IL-10) wzrosła u sześciu z jedenastu pacjentów w ciągu trzech tygodni leczenia, podczas gdy liczba komórek krwi wydzielających transformujący czynnik wzrostu-beta(1) (TGF-β1) pozostała stabilna. Ponadto aktywacja monocytów, mierzona ekspresją CD80, zmniejszyła się znacząco podczas terapii.

Częstość komórek T wykazujących ekspresję CRTH2 zmniejszyła się, podczas gdy regulatorowe komórki T (T(reg)) pozostały stabilne. Ekspresja mRNA FOXP3 i GATA-3 w komórkach T CD4(+) nie zmieniła się, podczas gdy ekspresja interferonu-gamma i IL-13 zmniejszyła się u ośmiu z dziesięciu pacjentów.

Obecne dane pokazują, że klimatoterapia wysokościowa zmniejsza miejscowy stan zapalny dróg oddechowych. Ponadto, monocyty zmieniają swój profil w kierunku fenotypu tolerogennego. Stosunek komórek T(reg) do Th2 wzrasta, ale nie obserwuje się różnicowania de novo komórek Th2 lub T(reg) z powodu braku antygenów/alergenów. Terapia klimatem wysokogórskim może zatem stanowić immunologiczną podstawę endogennej kontroli chorób związanych z alergenami.