Badania o aqua aerobiku i treningu łączonego w leczeniu cukrzycy

Celem badania naukowego przeprowadzonego na Universidade Federal do Rio Grande do Sul było porównanie wpływu treningu aerobowego w wodzie i treningu łączonego (aerobowego i bardziej oporowego) na kontrolę glikemii i inne wyniki kardiometaboliczne u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Pacjenci zostali losowo przydzieleni do trzech grup: grupy ćwiczeń aerobowych w wodzie (AERO, n = 19; 57,5 [7,4] lat; 9 [47%] kobiet), grupy ćwiczeń łączonych w wodzie (COMBI, n = 19; 60,9 [7,4] lat; 10 [53%] kobiet) oraz grupy kontrolnej aktywnych ćwiczeń (n = 19; 58,6 [9,7] lat; 10 [53%] kobiet). Każda grupa uczestniczyła w 3 sesjach tygodniowo (50 minut każda) przez 15 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była hemoglobina glikozylowana, a drugorzędowymi punktami końcowymi były markery insulinooporności, profil lipidowy, ogólnoustrojowy stan zapalny, stężenie reniny, ciśnienie krwi, aktywność fizyczna i czas siedzenia.

Hemoglobina glikozylowana zmniejszyła się we wszystkich grupach (P = 0,021), chociaż zmiany były bardziej wyraźne w grupach AERO (-0,36%) i COMBI (-0,44%) niż w aktywnej grupie kontrolnej (-0,26%). Profil lipidowy uległ podobnym zmianom we wszystkich grupach. Rozkurczowe ciśnienie krwi i stężenie ren iny również uległy obniżeniu we wszystkich grupach, przy czym stężenie reniny zmniejszyło się bardziej w grupach AERO (-17,7 uIU/ml) i COMBI (-15,1 uIU/ml) niż w grupie kontrolnej (0,2 uIU/ml). Poziom insuliny na czczo, trójglicerydy, białko C-reaktywne, skurczowe ciśnienie krwi, czas chodzenia i czas siedzenia w weekendy nie uległy zmianie.

Zarówno AERO, jak i COMBI spowodowały podobną poprawę kontroli glikemii i niektórych czynników ryzyka kardiometabolicznego u pacjentów z cukrzycą typu 2.